λεξεις προκες

πολιτική πορνογραφία

2011-04-09T08:01:00.000-07:00

Ο όχλος, παραπλανημένος από απατηλά οφέλη, επιζητεί, συχνά, την καταστροφή του και συγκινείται, εύκολα, απο λαμπρές ελπίδες και απερίσκεπτες υποσχέσεις.

Ο λαός, πρώτ'απόλα, παραπλανημένος από απατηλά αγαθά, επιδιώκει πολλές φορές την αυτοκαταστροφή του, προξενώντας ατελεύτητα κινδύνουες και καταστροφές στις δημοκρατίες, εκτός εάν κάποιος, τον οποίον εμπιστεύεται, τον καθοδηγήσει, ώστε να αντιληφθεί τι είναι καλό και τι κακό γι'αυτόν. Όταν πάλι, κατά κακή τύχη, δεν εμπιστεύεται κανέναν, όπως ενίοτε συμβαίνει, επειδή εξαπατήθηκε στο παρελθόν από γεγονότα ή ανθρώπους, τότε αναπόφευκτα σπέρνει τον όλεθρο.
[...] Από αυτή την απροθυμία να εμπιστευθούν οποιονδήποτε, αποτυγχάνουν οι δημοκρατίες να λάβουν σωστές αποφάσεις (...).
[...] Στρεφόμενοι τώρα στο ερώτημα, για ποια πράγματα είναι εύκολο και ποια δύσκολο να πείσεις κάποιον, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι εκείνο για το οποίο πρέπει να τον πείσεις είτε δείχνει, σε πρώτη ματιά, ως σίγουρη ή χαμένη υπόθεση, είτε, πάλι, μπορεί να του φανεί γενναία ή δειλή πράξη. Όταν οι προτάσεις που έχουν τεθεί στην κρίση του λαού δείχνουν να είναι σίγουρες υποθέσεις, μολονότι εμπεριέχουν συγκαλυμμένους κινδύνους, ή δείχνουν τολμηρές, ενώ υποκρύπτουν την καταστροφή της Δημοκρατίας, θα είναι πάντοτε εύκολο να πείσεις τις μάζες να τις υιοθετήσουν. Και, ομοίως, θα είναι πάντοτε δύσκολο να τις πείσεις να υιοθετήσουν μια πορεία που τους φαίνεται άνανδρη ή χωρίς ελπίδα, μολονότι περικλείει ασφάλεια και ηρεμία. [...]

Είναι πολύ εύκολο να διοικήσεις ένα κράτος όπου οι μάζες δεν είναι διεφθαρμένες. Όπου υπάρχει ισότητα είναι αδύνατον να εγκαθιδρύσεις ηγεμονία και όπου δεν υπάρχει είναι αδύνατον να εγκαθιδρύσεις δημοκρατία.

[...] εκείνα τα κράτη, όπου η πολιτική ζωή δεν έχει διαφθαρεί, δεν επιτρέπουν στους πολίτες των να διάγουν ως ευγενείς. Τηρούν, αντιθέτως, τέλεια ισότητα και είναι εξαιρετικά εχθρικοί προς τους άρχοντες και τους ευγενείς που ζουν στην ύπαιθρο. Τόσο εχθρικοί, ώστε αν πέσει κανείς στα χέρια τους, τους μεταχειρίζονται ως πηγές διαφθοράς και πρόξενους ανωμαλίας και τους σκοτώνουν.
Με τον όρο "ευγενείς" εννοώ όσους αργόσχολους ζουν από τις επικαρπίες των κτημάτων τους, χωρίς να ασχολούνται με την καλλιέργειά τους ή όποια άλλη χρήσιμη βιοποριστική απασχόληση. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πανούκλα για τις δημοκρατίες, οπουδήποτε. Αλλά πιο ολέθριοι είναι όσοι, εκτός από εισοδήματα, κατέχουν κάστρα και έχουν υπηκόους υπό την εξουσία τους. [...] Αυτοί είναι η αιτιά που δεν στέριωσε καμιά δημοκρατία ή κάποια πολιτική ζωή σ'αυτές τις επαρχίες, γιατί, όσοι γεννιούνται υπ'αυτές τις συνθήκες, είναι εντελώς εχθρικοί σ'οποιαδήποτε μορφή πολιτικής διακυβέρνησης. Καμιά προσπάθεια να στεριώσει δημοκρατία δεν θα μπορούσε να επιτύχει σ'αυτές τις χώρες. Ο μόνος τρόπος να τις ανασυγκροτήσεις, θα ήταν να εγκαθιδρύσεις μοναρχία. Επειδή οι νόμοι δεν επαρκούν για να τις ελ΄γξουν, με υλικό τόσο διεφθαρμένο, είναι ανάγκη δίπλα στους νόμους να έχεις μιαν υπέρτερη δύναμη καταναγκασμού, όπως ένα μονάρχη, με τόσο απόλυτη και συντριπτική ισχύ, ώστε να αναχαιτίζει τις υπερβολικές φιλοδοξίες και τις διεφθαρμένες πρακτικές των ισχυρών.
[...]
1) Όπου είναι πολυάριθμοι οι ευγενείς, αυτός που προτείνει να εγκαθιδρυθεί η δημοκρατία, για να επιτύχει, πρέπει προηγουμένως να απαλλαγεί απ'αυτούς.
2) Όπου επικρατεί αξιοσημείωτη ισότητα, αυτός που προτείνει να εγκαθιδρυθεί βασιλεία ή ηγεμονία δεν πρόκειται να επιτύχει, παρά μόνο εάν από τους ίσους επιλέξει τα πλέον φιλόδοξα και ανήσυχα πνεύματα και δημιουργήσει μια πραγματική και όχι κατ'όνομα αριστοκρατία, χαρίζοντάς τους κάστρα και υποστατικά, περιουσία, δηλαδή, και υπηκόους. Μ'αυτόν τον τρόπο θα περιβάλλεται απ'αυτούς που θα στηρίζουν την εξουσία του, αφού αυτός θα ικανοποιεί τις φιλοδοξίες τους. Όσο για τους υπόλοιπους, θα εξαναγκασθούν, αποκλειστικά δια της βίας, να φέρουν και να υπομένουν ένα ζυγό.[...]

[Νικολό Μακιαβέλλι, από τη Χειραγώγηση του όχλου, γραμμένο μεταξύ 1500-1527, εκδόσεις Ροές, 2007]

you and the world

2011-04-08T05:21:00.000-07:00

"To be nobody but yourself, in a world which is doing his best, night and day, to make you like everybody else, means to fight the hardest battle that any human being can fight; and never stop fighting".
E.E.Cummings, ποιητής

"In the fight between you and the world, back the world".
Paul Dirac, φυσικός

Για την αλήθεια

2011-03-29T15:43:00.001-07:00

Στον κ.Κ., το στοχαστή, πήγε ο μαθητής Τίφ και του είπε: Θέλω να μάθω την αλήθεια.

Ποιαν αλήθεια; Η αλήθεια είναι γνωστή. Θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών; Ή μήπως θέλεις να μάθεις την αλήθεια για το φορολογικό σύστημα; Αν μαθαίνοντας την αλήθεια για το εμπόριο των ψαριών πάψεις να πληρώνεις ακριβά τα ψάρια τους, τότε δε θα σου πουν ποτέ την αλήθεια, είπε ο κ.Κ.

[Μπέρτολτ Μπρεχτ, από τις Ιστορίες του κ.Κόυνερ, η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής, εκδόσεις Θεμέλιο]

όταν βλέπεις κάποιον μόνο

2011-03-20T14:33:00.000-07:00

"Έγραψε υπέροχα τραγούδια, αλλά με πόση μοναξιά το πλήρωσε... Άξιζε τον κόπο εντέλει; Ναι, άξιζε, γιατί υπάρχει κάτι που θα νικάει πάντα και τη μοναξιά και το θάνατο. Και αυτό το κάτι το είχε ο Μανώλης Ρασούλης".
Διονύσης Σαββόπουλος

"Δύο μέρες τώρα λέω με ό,τι δύναμη μου έχει μείνει πως ο μπαμπάς κάθε άλλο παρά μόνος ήταν. Αν γνωρίζατε το πόσους ανθρώπους είχε γύρω του που τον λάτρευαν και τους λάτρευε, θα τρομάζατε. [...] ο θάνατος του ΔΕΝ ήταν μοναχικός. Ήταν ατυχής. [...] Σε όλη μου τη ζωή τον θυμάμαι με μία βαλίτσα στο χέρι να ταξιδεύει και να "χάνεται" σε διάφορα χωριά και ακόμα πιο πολύ σε διάφορα παραλιακά μέρη της Κρήτης που του άρεσαν πιο πολύ. [...] Οι μικρές απομονώσεις του πατέρα μου ήταν τόσο συχνές που οι πολύ δικοί του άνθρωποι πολλές φορές διαμαρτύρονταν οτι δεν γίνεται να εξαφανίζεται έτσι, γιατί πολλές φορές είχαν να του πούν και πιο επείγοντα πράγματα. [...] Αυτή τη φορά στράβωσε εντελώς η κατάσταση. Ήμασταν όλοι έτσι τοποθετημένο,ι που κανείς δεν έβρισκε κανέναν. Εκείνος στη Θεσσαλονίκη, εμείς όλοι στην Αθήνα και οι πιο κοντινοί του άνθρωποι στη συμπρωτεύουσα, και αυτοί Αθήνα και εκτός πόλεως. Μίλησε μια μέρα πριν φύγει με τον άντρα μου στο τηλέφωνο. Έπαιρνε κατ'ευθείαν εκείνον για να αποφύγει να αφήνει πάλι μηνύματα στον τηλεφωνητή μου. Ήταν κεφάτος Δεν φαντάστηκε κ εκείνος οτι ο πόνος που ένιωθε τον τελευταίο καιρό στην πλάτη προερχόταν απο την καρδιά και έκανε κάποιες φορές Σιάτσου για να μην πονάει νομίζοντας οτι είναι μυοσκελετικό το θέμα. Την άλλη μέρα απο το τηλεφώνημα, ήταν ευδιάθετος και όπως πάντα με παρέα για εσπρέσσο, σινεμά και το βράδυ για φαγητό. Εκείνος πήγε στο σπίτι του και οι υπόλοιποι εκτός Θεσσαλονίκης. Έκλεισε το κινητό. Πάντα το έκλεινε για να κοιμηθεί. Και αν είμασταν τυχεροί, το φόρτιζε κ όλας. Κανένας δεν ανησύχησε ιδιαίτερα για την άλλη μία εβδομάδα που δεν άνοιγε το κινητό. Η φίλη που τον βρήκε, δεν είχε ζήσει την συχνότητα των μικρών διαφυγών του. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Ο μπαμπάς δεν ήταν καθόλου μόνος του".
Ναταλί Ρασούλη

"Όταν βλέπεις κάποιον μόνο να δολοφονεί το χρόνο
στάσου στη γωνιά.
Ίσως να 'χει βρει το δρόμο, να'δε στην φθορά τον κόσμο
και γι' αυτό πονά.
[...]
Όταν βλέπεις κάποιον μόνο, μπορεί να 'χει εχθρό τον πόνο,
να γελά βαθιά.
Μέσα στης ζωής το βύθος, οι μονάχοι είναι πλήθος,
μέτρα τους σωστά".
Μανώλης Ρασούλης

(από το μονόλογο του καθηγητή Πρινσάρ)

2011-03-20T04:41:00.000-07:00

"[...] Είναι ασφαλώς σύνηθες να θαυμάζουμε κάθε μέρα αρχικλεφταράδες, τη χλιδή των οποίων προσκυνούν οι πάντες, μαζί κι εμείς, που η ύπαρξή τους, ωστόσο, αποδεικνύεται, αν την καλοεξετάσεις, έγκλημα διαρκείας που καθημερινά ανανεώνεται, πλην όμως αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν δόξα, τιμές και εξουσία, τα κακουργήματά τους έχουν θεσπιστεί δια νόμου, ενώ, όσο μακριά κι αν ανατρέξουμε στην ιστορία -και ξέρεις ότι με πληρώνουν για να τη γνωρίζω- όλα δείχνουν πως μια ανώδυνη μικροκλοπή, και κυρίως ευτελών τροφίμων, σαν το ξεροκόμματο, το σαλάμι ή το τυρί, επισύρει ανελλιπώς στον δράστη το δημόσιο όνειδος, την κατηγορηματική απόρριψη της κοινότητας, τις έσχατες ποινές, την αυτόματη ατίμωση και την ανεξιλέωτη καταισχύνη, κι αυτό για δύο λόγους, πρώτον γιατί ο δράστης τέτοιων κακουργημάτων είναι κατά κανόνα φτώχος, κι αυτή η κατάσταση υποδηλώνει από μόνη της μια κεφαλαιώδη ατιμία, και δεύτερον γιατί η πράξη του εμπεριέχει ένα είδος σιωπηρής μομφής προς την κοινότητα. Η κλοπή του φτωχού γίνεται μια δόλια ατομική επανόρθωση, με καταλαβαίνεις;... Πού πάμε; Κι έτσι, η πάταξη των μικροκλοπών εφαρμόζεται, σημείωσε, απανταχού της γης, με άκρα δριμύτητα όχι μόνο ως μέσον κοιωνικής άμυνας, αλλά επιπροσθέτως και κυρίως ως αυστηρή σύσταση προς άπαντες τους δυστυχείς να μένουν στη θέση τους και στην κάστα τους, φρόνιμοι, χαρωπά καταδικασμένοι να ψοφάνε ανά τους αιώνας και επ'άπειρον από πείνα και μιζέρια...[...]"

[Σελίν, απόσπασμα από το Ταξίδι στην άκρη της νύχτας, του 1932, εκδόσεις Εστία, 2008]

για το φόβο

2011-02-17T02:33:00.000-08:00

"Ο 17ος αιώνας ήταν ο αιώνας των μαθηματικών, ο 18ος των φυσικών επιστημών και ο 19ος της βιολογίας. Ο 20ός αιώνας μας είναι ο αιώνας του φόβου. Θα μου πείτε πως ο φόβοος δεν είναι επιστήμη. Αρχικά, όμως, η επιστήμη έχει κάποια υπευθυνότητα στην περίπτωση, αφού οι τελευταίες θεωρητικές πρόοδοί της την οδήγησαν ν'αρνηθεί την ίδια της τη φύση, κι αφού τα πρακτικά επιτεύγματά της απειλούν το σύμπαν με καταστροφή. Επιπλέον, αν ο φόβος δεν μπορεί να θεωρηθεί επιστήμη, είναι, χωρίς αμφιβολία, μια τεχνική.

Αυτό που ξαφνιάζει, πράγματι, στον κόσμο που ζούμε είναι, πρώτα απ'όλα και γενικά, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι (εκτός από τους πιστούς κάθε είδους) δεν έχουν μέλλον. Δεν υπάρχει αξιόλογη ζωή χωρίς προβολή στο μέλλον, χωρίς ελπίδα ωρίμανσης και προόδου. [...]
Δεν είναι, φυσικά, η πρώτη φορά που οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά σ'ένα μέλλον υλικά αδιέξοδο. Παλιά όμως θριάμβευαν, συνήθως χάρη στο λόγο και στη φωνή. Επικαλούνταν άλλες αξίες που εμψύχωναν τις προσδοκίες τους. Σήμερα, κανείς δεν μιλά πια (εκτός από κείνους που επαναλαμβάνονται), επειδή ο κόσμος μοιάζει να οδηγείται από τυφλές και κουφές δυνάμεις που δεν θ'ακούσουν τις προειδοποιητικές κραυγές, ούτε τις συμβουλές, ούτε τις παρακλήσεις. Κάτι έσπασε μέσα μας μετά από το θέαμα των χρόνων που μόλις ζήσαμε. Κάτι σαν την αιώνια εμπιστοσύνη του ανθρώπου, που τον έκανε πάντα να πιστεύει ότι μπορούσε να περιμένει από το συνάνθρωπό του αντιδράσεις ανθρώπινες, μιλώντας του τη γλώσσα της ανθρωπιάς. Είδαμε ψεύδη, εξευτελισμούς, φόνους, εξορίες, βασανιστήρια, και κάθε φορά ήταν αδύνατο να πείσουμε εκείνους που τα διέπρατταν να μην το κάνουν, επειδή ήταν σίγουροι για τις πράξεις τους κι επειδή δεν πείθεις κάτι το αφηρημένο, δηλαδή τον αντιπρόσωπο μιας ιδεολογίας.

Ο μακρύς διάλογος των ανθρώπων σταμάτησε. Κι όπως είναι φυσικό, αν δεν μπορούμε να πείσουμε κάποιον, αυτός προκαλεί φόβο. [...] Ζούμε μέσα στον τρόμο γιατί η πειθώ έχει χάσει τη δύναμή της, γιατί ο άνθρωπος παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην ιστορία και δεν μπορεί πλέον να στραφεί προς εκείνη την πλευρά του εαυτού του, το ίδιο αληθινή όπως και η ιστορική πλευρά, την οποία ξαναβρίσκει μπροστά στην ομορφιά του κόσμου και των προσώπων. Γιατί ζούμε στον κόσμο του αφηρημένου, τον κόσμο των γραφείων και των μηχανών, των απόλυτων ιδεών και του δύσκαμπτου μεσσιανισμού. Ασφυκτιούμε ανάμεσα σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι έχουν απόλυτο δίκιο, είτε πρόκειται για τη μηχανή τους είτε για τις ιδέες τους. Και, για όλους εκείνους που ζουν μόνο με το διάλογο και τη φιλία των ανθρώπων, τούτη η σιωπή είναι το τέλος του κόσμου.
[...]
Μεταξύ των ισχυρών, αυτοί είναι άνθρωποι χωρίς βασίλειο. Δεν θα μπορέσουν να επιτρέψουν στην άποψή τους ν'αναγνωριστεί (δεν λέω να θριαμβεύσει, αλλά ν'αναγνωριστεί), και δεν θα μπορέσουν να ξαναβρούν την πατρίδα τους παρά μόνο όταν θα συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς θέλουν και το εκφράσουν απλά και δυνατά έτσι ώστε τα λόγια τους να καταφέρουν να δέσουν σφιχτά μια δέσμη ενεργειών. Κι επειδή ο φόβος δεν είναι η κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη σωστή σκέψη, θα χρειαστεί επομένως, πρώτα απ'όλα, να είναι εντάξει με το φόβο.

Και για να είναι εντάξει μ'αυτόν, πρέπει να κατανοήσουν τι σημαίνει και τι αρνείται. [...]"

[Αλμπέρ Καμύ, Ο αιώνας του φόβου, δημοσιευμένο το 1945, από την έκδοση με κείμενά του Σκέψεις για την τρομοκρατία, εκδόσεις Καστανιώτη, 2003]

*τα τονισμένα αποσπάσματα έχουν υποδειχθεί από μένα

με τα λόγια του Καρούζου

2011-02-04T03:13:00.000-08:00

ΣΤΑΘΜΙΖΟΝΤΑΣ Ή ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ

Παράξενο μα η ζωή αστράφτει περισσότερο πιστεύω
στην εξαθλίωση
λεπταίνει ο χρόνος, εξοντώνει η πικρή πολύφυλλη απουσία
τα δευτερόλεπτα στα τέρματα των αριθμών ωσάν μικρόβια.
Ήτανε, λέει, δουλειά μας η ποίηση κι αφήναμε την αλήθεια
να τρέχει απ'το χαλασμένο καζανάκι.

[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Δυνατότητες και χρήση της ομιλίας, 1979]

ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΑΚΟΜΗ ΛΕΞΕΙΣ

Το έξω δε μας φταίει τίποτα
το προς τα έξω μάς φταίει.
Μέσ' στους καθρέφτες των μαγαζιών
ολόξαφνα
το βλέμμα μου γυρίζοντας βλέπω
το βλέμμα μου
την αδιέξοδη ματιά του σφαζόμενου ζώου.
Κι όλα με στέλνουν έρημο στην ερημιά μου.
Μαζεύεται σιγά-σιγά η καταιγίδα.
Σηκώνω τα μάτια και τη βλέπω:
θα ξεσπάσει.

[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Αναμνηστική λήθη, 1982]

λέξεις παπάρια νο.3

2011-02-03T02:31:00.000-08:00

Το κείμενο του ποινικού εγκληματία Θέμου Αναστασιάδη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του. Με κάποια λάθη ή παραλείψεις. Πιθανότατα, να το πετσόκοψε η αρχισυνταξία -πολύ πιθανό να της χρωστάει μισθούς, ένσημα ή άλλα τέτοια ασήμαντα νομιμοφανή. Με τη μέθοδο 'για την αποκατάσταση της αλήθειας' που χρησιμοποιούσε ο Μπρεχτ, σας παραθέτω το αυθεντικό, προς χάριν της ενημέρωσης του αναγνωστικού κοινού -όπως είχα κάνει και παλιότερα:

Να ψηφίζουν ΜΟΝΟ οι λαθρομετανάστες στην Ελλάδα [δημοσιευμένος τίτλος]

== Να ψηφίζουμε εμείς οι ποινικοί περισσότερο από τους λαθρομετανάστες == [ο αυθεντικός τίτλος που απορρίφθηκε, λόγω προχωρημένου συντακτικού και υφέρπουσας ειρωνείας την οποία δεν έπιασαν στον κάτω όροφο]

Όταν το Συμβούλιο της Επικρατείας βγάζει αποφάσεις που παγώνουν ολόκληρα αναπτυξιακά έργα για να μην πειραχθεί ένα δεντράκι είναι «καλό και άγιο» για την προοδευτική υποκριτική αριστερά. Ως αναπτυξιακά έργα νοούνται όλες οι παραφυάδες και οι μπετόν απολήξεις των επιχειρηματικών ονειρώξεων του Λαλιώτη, του Βωβού και του Κακλαμάνη, καθώς και μιας παρέας φίλων μου εκδοτών που μαζευόμαστε μετά τα ματς του Γαύρου στο Μικρολίμανο και τα λέμε, πίνοντας grappa και μασουλώντας camembert. Αν δεν είχαμε και αυτή την υποκριτική αριστερά, θα τα'΄χαμε αποψιλώσει όλα τα γαμημένα άχρηστα δεντράκια και θα'χαμε κάνει τώρα χρυσές δουλειές. Κωλοχώρα, δεν καταλαβαίνει τους επιχειρηματίες... Τώρα, λοιπόν, που το ΣτΕ πήρε την άκρως σημαντική ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (κεφαλαία γράμματα για να καταλαβαίνεις και να εμπεδώνεις τα σημαντικά, ηλίθιε αναγνώστη μου) να μην επιτραπεί η ΨΗΦΟΣ των αλλοδαπών στις εκλογές, χάριν της εθνικής ΟΜΟΙΟΓΕΝΕΙΑΣ (πάλι κεφαλαία, γιατί με μικρά θα το προσπερνούσες, αφού είναι ακατανόητη έννοια -ενώ με κεφαλαία σου εντυπώνεται χωρίς να χρειάζεται να την καταλάβεις) το λένε αντιδραστικό και φασιστικό. Ευτυχώς βέβαια, γιατί κανονικά θα'πρεπε να τα λένε για μένα που γράφω τέτοιους εμετούς και περνάνε απαρατήρητοι. Και έτσι έχω γλιτώσει πολύ γιαούρτι και σκατό.

Οι υστερικές επιθέσεις κατά του ΣτΕ για την ιστορική απόφαση είναι ένα πρώτο βήμα για να σταματήσει η συνολική κατάληψη της χώρας από κάθε είδους μετανάστες -της χώρας που την πειράζουν μόνο οι νέοι μετανάστες και δεν της λέει τίποτα η ιστορία της που είναι γεμάτη από πηγαινέλα δικών της μεταναστών- και να δημιουργηθεί άπλα και χώρος να τον γεμίσουμε με λαμόγια, καταχραστές, απατεώνες, εγκληματίες, άρπαγες και άλλους φίλους μου. Με δυο λόγια: αναπτυξιακά έργα. Στα οποία όμως, τώρα που το σκέφτομαι, θα χρειαστούν κάποιοι μετανάστες για να δουλέψουν -αν γίνεται ανασφάλιστοι και απλήρωτοι, ακόμα καλύτερα. Να θυμηθώ να ρωτήσω μετά τη Γιάννα, έχει το know how.

Αυτές οι επιθέσεις λοιπόν, γίνονται κατά σύμπτωση απ’ τους ίδιους κύκλους που κατά καιρούς μας θυμίζουν κάτι ξεχασμένες έννοιες όπως "εργασιακά δικαιώματα" και "ασφάλιση" και τέτοιες πολυτέλειες που όχι μόνο στους Αφγανούς δεν αξίζουν, αλλά απορώ γιατί κόπτονται και τα ιθαγενά μας τα αργόσχολα χαϊβάνια. Είναι αυτοί οι πολιτικοί που «κατά σύμπτωση» και όλως τυχαίως βάζουν ΠΑΝΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ και μετά τους Έλληνες. Εκείνοι βάζουν τους ξένους μετανάστες, γιατί αυτούς ξέρουν, αυτούς βάζουν. Οι άλλοι πολιτικοί -οι φίλοι στην ανάπτυξη και στους εκβιασμούς, οι φίλοι για πάντα (στέλνω ασπασμούς σε όσους γνωριζόμαστε προσωπικά και έχουμε δει και ντιβιντί μαζί)- βάζουν κι αυτοί πάντα πρώτα τους ξένους -τους ξένους όχι με κεφαλαία, αλλά με κεφάλαια, κεφάλαια που σημαίνουν ανάπτυξη, κεφάλαια που, μιας και τώρα δεν είμαστε ακόμα για ανάπτυξη, χρειάζονται για να αποπληρωθούν τα παλιά τους χρέη, εκείνα που δημιούργησαν σπαταλώντας τα παλιότερα κεφάλαια που πάλι οι ίδιοι ξένοι τα είχαν δώσει, κεφάλαια για ανάπτυξη στο Βατοπέδι, κεφάλαια siemens, κεφάλαιο στην επικοινωνία. Πάντα πρώτα οι ξένοι, και στο νεοκλασικό στην Πατησίων, αλλά και στην κατασκευή του Ελ.Βενιζέλος, και στις αναθέσεις των οδοποιητικών έργων, και στις προμήθειες της Ολυμπιάδας. Γενικά, ξένοι. Και "ξένο ψωμί ήταν που'τρωγε, δικό του το μαχαίρι".

Ελπίζουμε ότι η Δικαιοσύνη δεν θα ενδώσει στο αμόκ των δήθεν δημοκρατικών δυνάμεων που είναι ανίκανοι 20 χρόνια τώρα να κάνουν την Αθήνα, Κάιρο, και τα Πατήσια να ισλαμοποιούνται. Να ενημέρωσω τον ηλίθιο αναγνώστη μου πως όταν η Αθήνα γίνει Κάιρο, η έκδοση της φυλλάδας σταματάει άμεσα κι εγώ έχω φύγει σκαστός για Ελβετία, γιατί όχι μόνο υπολογίζω ότι θα με πάρει η μπάλα, αλλά μάλλον θα είμαι και από τους πρώτους στους οποίους θα τη ρίξουν (μαζί με τους φίλους μου από το Μικρολίμανο που λέγαμε). Το άλλο με τα Πατήσια το έγραψα για πλάκα, αφού πρώτον ούτε γνωρίζω που είναι τα Πατήσια και το νεοκλασικό, αλλά ούτε και με κόφτει πολύ το ζήτημα, αφού στη γειτονιά μου το Ισλάμ δεν είναι παρά μια ιδιοτροπία, μια περίεργη συνήθεια, των ταλαίπωρων που μας καθαρίζουν τα πατώματα και κουρεύουν το γκαζόν των αυλών μας. Στα σοβαρά τώρα, η απόφαση του ΣτΕ πέραν απ’ τη νομική της διάσταση, δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη δημόσιοι λειτουργοί που ορθώνουν το ανάστημα τους σ’ όσους σκύβουν το κεφάλι «στο νόμο του Σύριζα». Νομίζα πως είχαν εξαφανιστεί. Ειδικά μετά από την περίπτωσή μου, που το ανάστημά τους ορθώθηκε τόσο ώστε να με βρουν ένοχο, αλλά σταμάτησε να ψηλώνει -σκύβοντας το κεφάλι στο νόμο του κεφαλαίου- ώστε να είμαι ελεύθερος και να γράφω ό,τι γουστάρω, να φτύνω σάλια και να χαριεντίζομαι με γλάστρες και τον Περρή, που μιας που τον ανέφερα είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα των δεινών της λοβοτομής στον άνθρωπο. Ναι λοιπόν, υπάρχουν υπεύθυνοι θεσμοί, αποφασισμένοι να κάνουν ό,τι πρέπει, βάσει του Συντάγματος, για να μείνει η Ελλάδα ελληνική. Μόνο όμως γι'αυτό, γιατί αν είναι να ξαναπιάσουν υποθέσεις όπως τη δική μου, καλύτερα να ξαναγυρίσουν στην ανευθυνότητά τους, στην αδιαφάνεια, στη διαφθορά, στους εκβιασμούς, στις πολιτικές πιέσεις, και γενικά σε όλες εκείνες τις βαθιά δημοκρατικές και ευνομούμενες καταστάσεις που μου επιτρέπουν να υπάρχω και να αρθογραφώ εκτός φυλακής. Κι ας γίνει η Ελλάδα ό,τι θέλει. Στ'αρχίδια μου κιόλας.

Υ.Γ. Αλλιώς …να πάρουν απ’ τους Έλληνες το δικαίωμα ψήφου και να το δώσουν μόνο στους λαθρομετανάστες. Αφού έτσι κι αλλιώς μόνο για κείνους «καίγονται»! Αν… δικοί μας φτωχοί άνεργοι και άστεγοι (που αυξάνονται κατά χιλιάδες κάθε μέρα) καταλάβουν δημόσιο κτίριο, σε πόσες ώρες θα τους έχουν πάει σηκωτούς στον εισαγγελέα; Δεν ξέρω. Έτσι το έγραψα, για εξυνπάδα. Και για να σπάσω πλάκα, τώρα που θυμάμαι ότι ενώ υποτίθεται πως κι εγώ έπρεπε να πάω σηκωτός στον εισαγγελέα, εγώ πήγαινα με το πάσο μου ή τους το'παιζα άρρωστος και τον κορόϊδευα τον μαλάκα. Πρέπει πάντως να γίνει κάτι να μη χαθούν οι ψήφοι από τους Έλληνες. Πως θα ξαναβγεί η ΠΑΣΟΚάρα μου;

IV

2011-01-03T01:27:00.000-08:00

Μην κοιτάζεις το δρόμο. Ακολούθησέ τον. Αλλά πως να τον ακολουθήσω και μέχρι πού; Να τον ακολουθήσω σαν αυτούς που έρχονται από την πόλη ή πάνε σ'αυτήν, σαν αυτούς που φεύγουν ή αυτούς που επιστρέφουν, σαν αυτούς που έρχονται να δουν και να ακούσουν ή σαν αυτούς που φεύγουν κουρασμένοι απ'όσα είδαν και άκουσαν; Σαν ποιους απ'όλους αυτούς; Ή σαν τι κοινό σε όλους αυτούς; Ή με ποιον άλλο τρόπο διαφορετικό από όλων αυτών;

Όπως και να'ταν, δεν μπορούσα παρά να φύγω. Όποιο κι αν ήταν το νόημα και η φύση της αγωνίας μου, η ανακούφισή της -και όχι το φάρμακό της, αυτό το ήξερα καλά- ήταν να φύγω, να ακολουθήσω εκείνο το δρόμο μέχρις εκεί που ήθελε το Πεπρωμένο. Γιατί, για ποιο σκοπό, αναζητώντας τι; Δεν ήξερα τίποτα περισσότερο απ'ό,τι ήξερα και για το νόημα και τη φύση της αγωνίας μου.

[Φερνάντο Πεσσόα, απόσπασμα από το διήγημα Ο Οδοιπόρος]

είμαι εδώ

2010-08-27T10:20:00.000-07:00

Βυθίζομαι
Όλο και πιο μέσα μπαίνει και όλο προχωράει
Εκείνο που απ'έξω μ'έτρωγε
Αχόρταγο μα ζορισμένο
Στενό, γιατί τα γυαλιά του έσπασαν
τα μάτια του στένεψαν
-που καιρός πια για όραση-
τα πόδια του κόντυναν
οι ορίζοντες χάθηκαν
Εκείνο ζητούσε, εγώ μόνο έδινα
Άλλα όμως εκείνο ζητούσε
άλλα εγώ έδινα
unfair change
αυτά που εγώ έδινα δεν τα'θελε κανείς
Αυτά που εκείνο ζητούσε μια χαρά τα βρήκε
και συνεχίζει ακόμα να
τα κατασπαράζει
Κι έχω μείνει μισός
ίσως και λιγότερο

[17 του Αυγούστου, Κέρκυρα]

η σημασία μιας παράδοσης στον καιρό μας

2010-01-24T04:34:00.000-08:00

Και πρώτα απ'όλα, τι θα πει παράδοση; Είν'τα παιδιά, είναι οι πρόγονοι, είναι συνήθεια, για υποχρέωση; Είναι κάτι που μας παρέχει ασφάλεια, ταυτότητα και σιγουριά, ή εμπόδια, αναστολές και αποθάρρυνση για μια προς τ'άστρα εκτόξευσή μας; Πως είμαστε τοποθετημένοι απέναντί της, είναι Κυρία, παρθένα ή γριά; Και πως μας φανερώνεται εντός μας; Με μια εσωτερική διεργασία, από ανάγκη που πολλές φορές μας οδηγεί στο βάθος των πηγών μας, ή από διάθεση να'μαστε κάτι διαφορετικό, να ξεχωρίζουμε απ'τους άλλους; Είναι παράδοση οι συνήθειες των πατέρων μας, οι παλιές φωτογραφίες των συγγενών μας, που σκονισμένες χάνονται στα συρτάρια, ή εκείνο το φως που μας αποκαλύπτει, το αποτύπωμα των δακτύλων μας, το περίγραμμα του σώματός μας, η σκιά μας;

Ιδιαίτερα τούτο τον χρόνο που την γιορτάζουμε κι επίσημα, μας ήρθε ο πειρασμός να θέσουμε το ερώτημα: Τι πάει να πει παράδοση;

Στις μέρες μας πολύ γιορτάζονται τα "παραδοσιακά" και προστατεύονται όχι μόνο απ'τις αρχές, αλλά κι από τους συλλόγους, κι από τα γυμναστήρια, κι από τα κόμματα και τις πολιτικές παρατάξεις. Θα'χετε ακούσει πως όλοι σκίζονται να μη χαθεί το πρόσωπό μας, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας, και δίχως να'χουμε δραχμή αποφασίζουμε τη διατήρηση κάθε σπιτιού και κάθε χώρου, μες στον οποίο κάποιος πρόγονος έζησε, σκέφτηκε ή τέλος πάντων έφτιαξε κάτι. Χώρια που υπάρχουν εκπομπές στην τηλεόραση, όπου καλοδιατηρημένες Κυρίες με οδοντιατρική άρθρωση και συνεχώς δακρύζοντα μάτια, προσπαθούν να μας πείσουν πως κάθε πρόγονος, όλοι οι πρόγονοι, αρκεί να μην είναι κάποιος ζωντανός, υπήρξαν όλοι τους υπέροχοι, γενναίοι και εθνικοί. Και δεν χωράνε αυτά αμφισβήτηση και κριτική. Αποτελούν παράδοση εθνική. Όμως έχουμε και μια διαφορετική παράδοση, πιο προοδευτική. Μες στην οποία ο συμπαθής μας Μουφλουζέλης κάνει περίπατο με τον στρατηγό Μακρυγιάννη, σε ώρες απογευματινές. Ο πατήρ ημών Βαμβακάρης μελοποιεί σε ήχο πλάγιο τη "Γυναίκα της Ζάκυνθος" του Διονύσιου Σολωμού. Και η Μαντώ Μαυρογένους χορεύει βαρύ ζεϊμπέκικο με την Ρόζα Λούξενμπουργκ, την Πασιονάρια ή την Πηνελόπη Δέλτα, ενισχύοντας έτσι το κίνημα για την απελευθέρωση των γυναικών.

Και όλ'αυτά μας συντηρούν τα τελευταία δέκα χρόνια, σ'ένα εκτυφλωτικό πανόραμα με μολυσμένο αγέρα, μες στον οποίο κινούμεθα όλοι μας, ανώνυμοι κι επώνυμοι, για να συνθέσουμε τελικά μια καινούρια και συγχρονισμένη εθνική φυσιογνωμία, κατάλληλη για αφίσες και γι αναγνωστικά σχολείων κατωτάτης εκπαιδεύσεως. Έτσι, λέμε, θα μπούμε στην αιωνία Ευρώπη. Ενώ άλλοι φωνάζουν πως έτσι θα εξαφανιστούμε μες στην μεγάλη Ευρώπη. Σημασία έχει πως είτε χαθούμε, είτε χωθούμε, θα'μαστε μέσα στην Ευρώπη. Κι όσο για την φυσιογνωμία, ας αρκεστούμε στην απλή Μεσογειακή. Η ημιμαθής προσήλωση των νέων μας στα "παραδοσιακά" και η χρήση των στοιχείων τους ανεξέλγκτα, μαζί με τις "φιλότιμες προσπάθειες" των "ειδικών καλλιτεχνών του σήμερα" να συνυπάρξει ο Μάρκος Μπότσαρης με τον Γκεβάρα, περιέχουν, αν όχι κίνδυνο, τουλάχιστο κάτι σαν γελοιοποίηση και μια καχυποψία για την εύκολη παρουσία της παράδοσης στα πόδια μας. Συγχρόνως δε, αποτελεί κι αναστολή για κάθε σοβαρότερη προσπάθειά μας να βγούμε απ'τ'αδιέξοδο των καιρών, σαν σύνολο, σαν έθνος και σαν άτομα.

Γιατί, να πούμε την αλήθεια, η αφελής υπενθύμιση της εκ παραδόσεως αρετής μας και της παραδοσιακής γραφικής ιδιοτυπίας μας, αν δεν προκαλεί θυμηδία, τουλάχιστον ενισχύει τον τουρισμό, είναι εμπορεύσιμη, που λένε, και στοχεύει στο να ενισχύσει το εθνικό μας φρόνημα. Άλλο, αν με το εμπόριο του γραφικού εκπορνεύετεαι η εθνική μας ευαισθησία και με την συνεχή πλύση εγκεφάλου περί του εθνικού, διαβρώνεται η ψυχικότητά μας και η πνευματική αντοχή μας.

Αλλά τι γίνεται με την αυθαιρεσία των ασυμβίβαστων και επαναστατημένων νεολαίων, που ανακαλύπτουν απαίδευτες προεκτάσεις ηρώων και γεγονότων του καιρού μας μέσα στην τοπική παράδοση; Πως ν'ανατιδράσει κανείς στις αφελείς δια λόγου ερμηνείες των ποιητικών κειμένων, και στην ακόμη αφελέστερη μουσική τους κάλυψη; Στ'αλήθεια, είναι παιδεία σήμερα να ερμηνεύει η Ρόζα Εσκενάζυ καθυστερημένα και λυπητερά τους προπολεμικούς και ανώνυμους ρεμπέτες, πλάι σε μεγαλοφάνταστα κι ακόμη αφελέστερα μελωδικά ντυσίματα των λόγων του Μακρυγιάννη ή του Σεφέρη ή του Καβάφη; Κι αυτό είναι παράδοση! Και στ'όνομά της φυσικά λειτουργεί μια καλοστημένη μηχανή που μας εξουθενώνει. Κι όμως όποιος σκέπτεται και όποιος έχει τουλάχιστον την πρόσφατη συνέχεια του τόπου μέσα του, είναι σε θέση ν'αντιληφθεί πως το μόνο που δεν μας χρειάζεται πια είναι το γραφικό, η παράσταση, οι αλλοτινές συνήθειες. Γιατί όλ'αυτά δεν μας ενώνουν με τους προγόνους μας, αν δεν τους έχουμε ήδη μέσα μας, τοποθετημένους ανεξίτηλα. Και γεννιέται πάλι ένα άλλο ερώτημα. Πόσο μας είναι η παρουσία τους χρήσιμη εντός μας; Και ιδιαίτερα σε τούτους τους καιρούς; Γιατί οι νεκροί, ως γνωστόν, μας συγκρατούν από το κακό, αλλά και μας κρατάνε δέσμιους στη Γη, δεν μας αφήνουν να πετάμε αν δεν τους αρνηθούμε. Χωρίς πάλι αυτό να σημαίνει πως έχουμε ανάγκη από μια χωρίς όρια παρουσία τους. Όταν μετά τον πόλεμο ο Πικιώνης με μαθητές του τοποθετούσε με περίσσια προσοχή το ένα πετραδάκι πλάι στο άλλο στου Λουμπαρδιάρη, ο Ελύτης είχε κιόλας ανακαλύψει, με την βοήθεια της Μαρίνας και της Ελένης του, το Αιγαίο, ο Εγγονόπουλος τα σπίτια των Ιωαννίνων κι ο Μόραλης με τον Νικολάου τις πόρτες και τα παραθύρια της Αίγινας και του Πόρου. Ο Σικελιανός έκανε παρέα με τον Σωτήρη τον Σπαθάρη στην Κηφισιά κι ο Καζαντζάκης έγραφε την "Ασκητικής" του απομονωμένος στην Αίγινα. Τότες κι εγώ, γνήσιο παιδί εκείνου του καιρού, πρωτοανεκάλυπτα χωρίς μεθύσια και ναρκωτικά, μονάχα με βαρύ γλυκό, τον Μάρκο, τον Τσιτσάνη και τον Δασκαλάκη. Πριν τριανταπέντε χρόνια...

Να μην ξεχνάμε επίσης πως η χώρα ήταν κατεστραμμένη απ'τον πόλεμο, την κατοχή και τους Γερμανούς και το επίσημο ελληνικό κράτος εκείνου του καιρού χτυπούσε κάθε τόσο ένα τεράστιο γκονγκ από το ραδιόφωνο για να μας θυμίζει, με βροντερή φωνή, πως είμαστε τριών χιλιάδων χρονών γέροι, λες κι ήταν φάρμακο ή συνταγή για ανοικοδόμηση. Έτσι λοιπόν γεννήθηκε η ανάγκη για ό,τι μικρό, αληθινό και ταπεινό: αντίδραση υγιής, των φωτισμένων, στον φανφαρονισμό και στον επίσημο και προγονόπληκτο σκοταδισμό. Το γραφικό υπήρξεν απαραίτητο. Με μόνη διαφορά, πως δεν επρόφθασε να γίνει ουσία και να ξεπεραστεί μέσ'από διεργασίες πνευματικές. Άρχισε ο τουρισμός, η καλοπέραση και το εμπόριο. Υποχρεωθήκαμε να φορέσουμε τις εθνικές στολές και να χορέψουμε τον Καλαματιανό για Γάλλους, Άγγλους και Γερμανούς. Να φωτογραφηθούμε με σπασμένες κολώνες και να μιλήσουμε αρχαία σε αγγλική μετάφραση. Έτσι σήμερα ζούμε την τόσο συγκεχυμένη σχέση μας με την παράδοση. Όλα τα θεωρούμε απαραίτητα, για να μπορέσουμε στο μέλλον να συμπληρώσουμε πιστοποιητικά καταγωγής. Κι ακούγεται παντού το κάπως φαρισαϊκό μας αίτημα. Η Ταυτότητα. Να μην χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Αλλά κανείς δεν επιχειρεί να διευκρινίσει ποια στοιχεία ακριβώς συνθέτουν την ταυτότητά μας, για να φροντίσουμε να τα μαζέψουμε και να την προφυλάξουμε επιμελώς μέσα σε πλαστική ή δερμάτινη θήκη. Και τέλος, μας είναι πράγματι απαραίτητη, με τα στοιχεία του παρελθόντος; Αρχίζω επίσης ν'αμφιβάλλω.

Κείνο που νιώθω σίγουρα μέσα μου είναι μια φυσική απέχθεια σ'ό,τι χρειάζεται παράσταση, σε ό,τι γραφικό. Δεν με ενδιαφέρουν οι συνήθειες το πατέρα μου και των λοιπών συγγενών, παρά μόνο στο ποσοστό που συντηρούνται μέσα μου και μ'εξυπηρετούν στο σήμερα. Κι αν αυτό που περιέχω είναι μια ένδειξη ελληνικής παράδοσης, τότε καλώς να υπάρξει. Γιατί δεν μ'αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική.

Με δυο λόγια το θέμα μας είναι: Υπάρχει στον καιρό μας μια υπερβολική και αυθαίρετη χρήση της έννοιας παράδοση. Δημιουργούμε παραστάσεις και αποτυπώνουμε τις έγχρωμες φωτογραφίες στην μνήμη των προγόνων μας. Μπερδεύουμε τους Ήρωες και το περιεχόμενό τους και τους κάνουμε να ζουν δισδιάστατα όπως στον Καραγκιόζη ο Μέγας Αλέξανδρος με τον Βεζύρη. Και οι δυο μεγαλόπρεποι και συμπαθείς. Μας εκστασιάζει ο τσάμικος μέσα σε ντισκοτέκ. Είμαστε σε θέση λοιπόν να βρούμε την αληθινή ροή μαας μες στους καιρούς που έρχονται, για να δεχθούμε κάποτε μια οδυνηρή πραγματικότητα σαν την μόνη αλήθεια; Ποιά είναι τα ηθικά στοιχεία μέσα απ'την παράδοση για να τα συλλέξουμε και πως θα επιτευχθεί η απόρριψη του γραφικού;

Σας τα παραδίδω και συγχωρέστε μου που δεν υπήρξα πιο μεθοδικός στην τοποθέτηση του θέματος. Διαθέτω βλέπετε ποιητική ιδιοσυγκρασία που μου απαγορεύει την ομαλή δομή.

[κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι, κάπου μεταξύ 1980 και 1988 -πιθανώς το 1985- απο την έκδοση-συλλογή των κριτικών κειμένων του με τίτλο Ο καθρέφτης και το μαχαίρι, εκδόσεις Ίκαρος, 1988, έκτη έκδοση:2008]

*τα τονισμένα αποσπάσματα έχουν υποδειχθεί από εμένα.

The Hollow Men

2010-01-20T15:38:00.000-08:00

Mistah Kurtz—he dead.

     A penny for the Old Guy

I

We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!
Our dried voices, when
We whisper together
Are quiet and meaningless
As wind in dry grass
Or rats’ feet over broken glass
In our dry cellar

Shape without form, shade without colour,
Paralysed force, gesture without motion;

Those who have crossed
With direct eyes, to death’s other Kingdom
Remember us—if at all—not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men.

II

Eyes I dare not meet in dreams
In death’s dream kingdom
These do not appear:
There, the eyes are
Sunlight on a broken column
There, is a tree swinging
And voices are
In the wind’s singing
More distant and more solemn
Than a fading star.

Let me be no nearer
In death’s dream kingdom
Let me also wear
Such deliberate disguises
Rat’s coat, crowskin, crossed staves
In a field
Behaving as the wind behaves
No nearer—

Not that final meeting
In the twilight kingdom

III

This is the dead land
This is cactus land
Here the stone images
Are raised, here they receive
The supplication of a dead man’s hand
Under the twinkle of a fading star.

Is it like this
In death’s other kingdom
Waking alone
At the hour when we are
Trembling with tenderness
Lips that would kiss
Form prayers to broken stone.

IV

The eyes are not here
There are no eyes here
In this valley of dying stars
In this hollow valley
This broken jaw of our lost kingdoms

In this last of meeting places
We grope together
And avoid speech
Gathered on this beach of the tumid river

Sightless, unless
The eyes reappear
As the perpetual star
Multifoliate rose
Of death’s twilight kingdom
The hope only
Of empty men.

V

Here we go round the prickly pear
Prickly pear prickly pear
Here we go round the prickly pear
At five o’clock in the morning.

Between the idea
And the reality
Between the motion
And the act
Falls the Shadow
                               For Thine is the Kingdom

Between the conception
And the creation
Between the emotion
And the response
Falls the Shadow
                               Life is very long

Between the desire
And the spasm
Between the potency
And the existence
Between the essence
And the descent
Falls the Shadow
                               For Thine is the Kingdom

For Thine is
Life is
For Thine is the

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.

[T.S.Eliot, The Hollow Men, 1925]

ΕΤΣΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ...
ΟΧΙ Μ'ΕΝΑ ΒΡΟΝΤΟ, ΜΑ Μ'ΕΝΑ ΛΥΓΜΟ.
Κλισέ, χιλιοπαιγμένο, κοινότοπο ίσως.
Όσο κι οι κούφιοι άνθρωποι.

χειρονομίες

2009-06-02T08:11:00.000-07:00

Λίγο-λίγο τα πράγματα αδειάζουν, όπως εκείνα τα μεγάλα κόκκαλα
που συναντούσαμε το καλοκαίρι στ’ ακρογιάλι ― κόκκαλα αλόγων
ή ζώων προϊστορικών· αδειάζουν απ’ τη μέσα ουσία, απ’ το μεδούλι·
μένει μονάχα ένα στέρεο λευκό, σαν έλλειψη χρώματος, με αόρατες τρύπες,
όπως το χρώμα εκείνο μέσα στα δωμάτια, το χειμώνα, όταν έξω
βρέχει ραγδαία. Τότε κρατάς το χερούλι της πόρτας ή το χερούλι
απ’ το φλιτζάνι του τσαγιού, κι ούτε που ξέρεις αν εσύ τα κρατάς ή σε κρατούνε
ή αν κρατιούνται κι εκείνα κι εσύ. Και, ξαφνικά, καθώς δοκιμάζεις
να πιεις το τσάι σου, βλέπεις στα δάχτυλά σου ανάμεσα το πορσελάνινο χερούλι
μόνο του· ―το φλιτζάνι λείπει· ―περιεργάζεσαι αυτό το χερούλι, τόσο άσπρο,
τόσο αβαρές, σχεδόν κοκκάλινο ―και το βρίσκεις ωραίο, σε σχήμα
μισού μηδενικού― γυρεύει τη συμπλήρωσή του, ενώ, αντίκρυ, στον τοίχο,
μέσ’ από μια βαθιά ρωγμή, βγαίνει ζεστός ο ατμός απ’ το τσάι που δεν ήπιες.

[Γιάννης Ρίτσος, Αναχωρήσεις, ΙΙΙ, από τη συλλογή Επιτομή]

από το Φλεβάρη

2009-04-20T04:21:00.000-07:00

Τι είναι η ποίηση;
Λίγες λέξεις και πολύ λευκό χαρτί.
(πολύ κακό για το τίποτα θε έλεγε κανείς.
τσάμπα πάει το χαρτί)
Άραγε, όμως, κι εμείς κάτι τέτοιο δεν είμαστε;
Λίγα λόγια και πολύ ανείπωτο.
Όσα και να πεις, πάντα θα υπάρχει το κενό.
Το κενό σου.
(έπαψε ποτέ να σου κάνει παρέα;)

Για την ακρίβεια,
όσο περισσότερα λες, τόσο μεγαλώνει το κενό.
οι παλιοί θα έλεγαν ότι όσα περισσότερα μαθαίνεις τόσο συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις τίποτα.
οι παλαιοί.
(και ο Σωκράτης κάτι τέτοια δεν έλεγε;)

Εγώ θα έλεγα απλά:
πολύ καλό για το τίποτα.

[δικό μου, 5 του Φλεβάρη, κάπου]

για το Στέλιο

2009-04-14T03:24:00.000-07:00

Είναι ωραία τα παλιά μεγάλα δέντρα
στέκονται δίπλα στο ποτάμι και κοιτάνε
δίπλα τους παίζουν τα παιδιά και τραγουδάνε
τα δέντρα ακούνε και δε βγάζουνε κουβέντα

Κοιτάζω τα παλιά μεγάλα δέντρα
όμως αυτά όλο τα σύννεφα κοιτάνε
ανατριχιάζουνε τα φύλλα τους πετάνε
μέχρι το σπίτι σου και πέφτουν στα τσιμέντα

Μπορείς αν θέλεις να κρυφτείς όταν θα βρέχει
κάτω από κείνα τα πλατάνια τα μεγάλα
μα έτσι γρήγορα το σύννεφο όπως τρέχει
η καταιγίδα θα ξεσπάσει ποιος αντέχει

Πήγαινε σπίτι σου λοιπόν και παρακάλα
να κάνει ο κεραυνός πως δεν τα είδε
αυτά τα δέντρα τα ωραία τα μεγάλα
αυτά τα δέντρα ανάμεσα σε τόσα άλλα

[Παύλος Παυλίδης, Τα δέντρα, από το δίσκο Αφού ξεχάστηκα λοιπόν]

Πήγαινε σπίτι σου λοιπόν και παρακάλα
μια μέρα η σκιά τους να'ναι φίλη
αυτά τα δέντρα τα ωραία τα μεγάλα
να σ'αγκαλιάσουν και να δεις τη μέσα ύλη

Αυτή που σ'έκανε παλιά να τα φοβάσαι
και δεν σε άφηνε πλάι τους να περπατήσεις
ίσως φοβόντουσαν κι εσένα αυτά τα δέντρα
πάντα τρομάζουν αν δεν θες να τους μιλήσεις

Γιατί ακούνε και δεν βγάζουνε κουβέντα
κι απ'το νερό, ετούτο το'χουν πιο ανάγκη
αυτά τα ωραία τα παλιά μεγάλα δέντρα
ήταν οι φίλοι σου και όχι τα τσιμέντα

[προσθήκη εμπνευσμένη και σπεσιαλιτέ αφιερωμένη για το Στέλιο]

ψυχαναγκα(λια)σμός

2009-03-31T15:02:00.000-07:00

Ναι, και όταν νομίζεις πως έχει στερέψει
Ό,τι κι αν έχει στερέψει,
Πρέπει να μην αφήνεις την τελευταία σταγόνα να δραπετεύσει
ή να ξεραθεί
Αυτή είναι που θα σε ξεδιψάσει
Τότε
Όταν χρειαστεί βρε παιδί μου

Ναι, πάντα υπάρχουν πρέπει
Γιατί δεν γίνεται να αφήσεις τον εαυτό σου στον άνεμο
Έρμαιο και απροστάτευτο
Ναι, ξέρω, υπάρχουν στιγμές που θέλεις και να τον αφήσεις
Υπάρχουν και στιγμές που πρέπει να τον αφήσεις
Αλλά όχι έτσι και, τέλοσπάντων, άλλη κουβέντα αυτή

Πρέπει να θέλεις
Κανείς δεν θα στο πει ποτέ, κανείς δεν θα σ'αναγκάσει
Δεν είναι στις προδιαγραφές, δεν είναι στις απαιτήσεις κανενός
Δεν προκύπτει από πουθενά ως δυνατότητα
Απλά -πως να το κάνουμε- πρέπει να θέλεις
Να θέλεις.

Πρέπει να ποθείς,
Πρέπει να ονειρεύεσαι,
Πρέπει να ερωτεύεσαι
Ναι,
Πρέπει να ερωτεύεσαι,
Ακόμα κι όταν έχει τελειώσει ο έρωτας,
Ακόμα κι όταν νιώθεις την ανάσα του προηγούμενου, αυτού που μόλις τελείωσε, να αφήνει δάκρυα και ανυπόφορους ατμούς πάνω στο σβέρκο και ένα κάψιμο στο λαιμό
Ακόμα κι όταν νομίζεις πως η μέρα κρύφτηκε και είναι πάντα νύχτα,
Ακόμα και όταν ανησυχείς για εκείνη
ή όταν ανησυχείς επειδή δεν υπάρχει εκείνη
ή τρελαίνεσαι επειδή δεν ξέρεις ποια είναι εκείνη
Και δεν έχεις ιδέα ποια μπορεί να είναι εκείνη
Μάθε
Πρέπει να μάθεις
Πρέπει να τη βρεις και να την ερωτευτείς
Ξανά και ξανά
Συνέχεια
Γιατί πρέπει
Πρέπει να είσαι ερωτευμένος

Πρέπει να την αγκαλιάζεις
Πρέπει να μην αφήνεις να περνάει μέρα που να μην μαθαίνει πόσο υπέροχη είναι
Που να μην μαθαίνει ότι κι οι νεράιδες των παραμυθιών κάπως έτσι γεννήθηκαν
Στη φαντασία κάποιων, που έπρεπε να δώσουν μορφή στα πιο τρελά ονειρά τους
ή να κάνουν ακόμα και όνειρο την πιο τρελή πραγματικότητά τους, αυτή που δεν αντέχεται,
τόσο υπέροχη που είναι,
η αβάσταχτη πραγματικότητα

Πρέπει να της τα λες όλα
Ψιθυριστά, στο αυτί της, αλλά όλα
Για τα μάτια της που χαμογελούν και γεμίζουν το δωμάτιο ζέστη
Για το λαιμό της, που ξέρεις πως θα λιποθυμίσεις όταν οι άκρες των δαχτύλων σου τον αγγίξουν και σχηματίσουν αυτή την τόσο μικρή διαδρομή, δέκα εκατοστά περίπου, την τόσο αβάσταχτη
Για τα μαλλιά της, που τ'αγγίζεις και σβήνουν πόλεις ως εκ θαύματος
(από κάποιο ποίημα δεν το πήρα αυτό για τις πόλεις; ναι, αλλά όχι αυτό για τα μαλλιά)
Για τα χέρια της, τα χέρια της, ναι
Το χαμόγελό της
Πρέπει να μπορείς να χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου όταν χαμογελάει
Πρέπει να...
Πως να το κάνουμε, πρέπει

Πρέπει να είσαι ευτυχισμένος
Πρέπει να το θέλεις
Πρέπει να μπορείς να το βλέπεις

Πρέπει να έχεις μια ιδέα να σου παίρνει το μυαλό
Να σου καίει τα σωθικά και να μη σ'αφήνει ν'ανασάνεις
Να νιώθεις ότι μπορεί και να εκραγείς αν δεν το κάνεις
Να μην υπάρχεις αλλιώς, βρε παιδάκι μου, πως να στο πω
Πρέπει

Πρέπει να πιστεύεις
Πρέπει να βρίσκεις πάντα την πίστη σου
Πρέπει να την ψάχνεις
Και να την ψάχνεις πάντα εκεί που νομίζεις ότι δεν υπάρχει ή όταν είσαι σίγουρος ότι χάθηκε
Εκεί είναι που πρέπει, τότε είναι που πρέπει
Αυτονόητο; Ίσως.
Αλλά να θυμάσαι ότι πρέπει, όχι δύναται. Πρέπει.

Αν υπάρχουν πρέπει,
αυτά είναι τα πρέπει, φιλαράκο
Βασανιστικά, ναι, βασανιστικά πρέπει
Όλα τ'άλλα είναι απλά το οχτάωρό σου, μεροδούλι
Βιοπορισμός και κοινωνικές σύμβασεις
Χασμουρητά δηλαδή
Και χάχανα ίσως

Αφιερώσου επιτέλους στα πρέπει σου
Γιατί πρέπει.

[επιτέλους, άρχισα να ανεβάζω και τα δικά μου]

(μαύρο)+(κόκκινο)

2009-03-17T08:36:00.000-07:00

[...]
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.

[Κατερίνα Γώγου, #3, από τη συλλογή Τρία κλικ αριστερά]

(κόκκινο)

2009-03-10T13:33:00.000-07:00

Η ελευθερία μου είναι στις σόλες

των αλήτικων παπουτσιών μου.

Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.

Μπορώ να σεργιανίσω

ό,τι ώρα μου γουστάρει.

Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας

στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε

την ώρα που απαυτωνόσαστε

την ώρα που κάνετε το χρέος σας

στα παιδιά σας

στο σωματείο σας

την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα

πως τρώτε αυγολέμονο

και τρώτε σκατά

μπορώ και περπατάω με τ’αλήτικα παπούτσια μου

πάνω απ’τις στέγες σας

-όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη

την ηλίθια με τη σκούπα, την Μαίρη Πόπινς-

δεν πιάνετε το κανάλι μου

μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος

ανθρωπάκια χέστες κατά βάθος σας λυπάμαι

αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας

δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας

η ελευθερία σας

είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου

θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε

και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας «θαύμα θαύμα»

αυτά τα παπούτσια

ποτέ δεν ξεκουράζονται κι ούτε βιάζονται

όταν εγώ καθαρίσω από δω

θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο

δε λυώνουν όσες πρόκες κι αν ρίχνετε στο δρόμο

σας βαράνε στο δόξα πατρί σας

θάρθει η ώρα που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο

«συνοδοιπόροι» κι «αποστάτες»

να βάψετε τα δικά σας

μα η μπογιά

δεν θα πιάνει

ό,τι κι αν κάνετε, όσα κι αν δίνετε

τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το κόκκινο το δικό μας.

[Κατερίνα Γώγου, #22, από τη συλλογή Τρία κλικ αριστερά]

(black)

2009-03-09T10:51:00.000-07:00

Άσπρη είναι η αρία φυλή
η σιωπή
τα λευκά κελιά
το ψύχος
το χιόνι
οι άσπρες μπλούζες των γιατρών
τα νεκροσέντονα
η ηρωίνη.
Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου.

[Κατερίνα Γώγου, #11, από τη συλλογή Το ξύλινο παλτό]

η σκόνη του χρόνου

2009-03-04T14:08:00.000-08:00

Πάει. Αυτό είταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

[Κατερίνα Γώγου, #23, από τη συλλογή Ιδιώνυμο]

κουπλέ, εφραίμ, κουπλέ

2009-02-18T03:45:00.000-08:00

Φανταστείτε τους καρναβαλιστές να εκδηλώνουν τα ακόρεστα πάθη τους για το σχήμα ενός ιερωμένου όπως ο Εφραίμ.
Θυμηθείτε τους ιερωμένους να εκδηλώνουν τα ακόρεστα πάθη τους για τις εκτάσεις, τη δημόσια περιουσία και το χρηματιστήριο, όπως και έγινε.

λίγο πιο συγκεκριμένος κύριε Νικήτα;

2009-02-12T07:50:00.000-08:00

Ο κύριος Δήμαρχος μίλησε και ελάλησε. Και έδωσε απαντήσεις. Συγκεκριμένα, οι λέξεις πρόκες του είχαν στόχο τους μπαχαλάκηδες και το ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, είπε πως το έργο στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων έχει δρομολογηθεί από το 1980 και πως για χάρη του κόπηκαν μόνο 12 δέντρα, ενώ κανένας από τον Δήμο δεν προπηλάκισε τους διαμαρτυρόμενους -τους οποίους χαρακτήρισε ξένους προς τους κατοίκους της Κυψέλης. Είναι ένα πρώτο βήμα.

Μένει, λοιπόν, να απαντήσει και στα εξής:
-Πως εξαφανίστηκαν από το σκηνικό τα υπόλοιπα 40 δέντρα, καθώς και η υπόλοιπη βλάστηση και ο χώρος έγινε κρανίου τόπος -ή ίσωμα που λένε και στο χωριό μου;
-Με ποιο τρόπο θα κρατήσει την υπόσχεσή του για φύτευση 150 δέντρων πάνω στο υπόγειο γκαράζ, τη στιγμή που υπάρχει ζήτημα στατικής επάρκειας της πλάκας του δαπέδου;
-Γιατί οι ίδιες υποσχέσεις για τις πλατείες Αιγύπτου και Κάνιγγος έδωσαν τη θέση τους σε ζαρντινιέρες και θαμνάκια;
-Γιατί η πολεοδομία του Δήμου εξέδωσε την οικοδομική άδεια σε χρόνο ρεκόρ (μέσα σ'ένα 24ωρο) και αναγκάστηκε να παραβιάσει την υπουργική απόφαση για τη λειτουργία της ΕΠΑΕ (ΦΕΚ 482/Δ/87), που προβλέπει διάστημα 30 ημερών μετά την απόφασή της, ώστε να μπορούν οι έχοντες έννομο συμφέρον να υποβάλλουν ενστάσεις;
-Γιατί το συνοδευτικό διάγραμμα που προβλέπει το γκαράζ δεν έχει δημοσιευτεί στο ΦΕΚ και έτσι έχει μείνει χωρίς συνοδό το ΦΕΚ Δ382 που χαρακτηρίζει το πάρκο ως χώρο πρασίνου και παιδικής χαράς;
-Πως μπορεί κάποιος να παραβιάζει τόσο άνετα το άρθρο 24 του Συντάγματος, το οποίο προστατεύει τα δάση και απαγορεύει την κοπή των δέντρων, εξισώνοντας χοντροκομμένα (και κομματάκι παράνομα) την αλλαγή της χρήσης και του προορισμού των αλσών με την καταστροφή των δασών -που απαγορεύεται αυστηρά- μέσω της νομολογίας των δικαστηρίων;
-Γιατί επιλέχθηκε το συγκεκριμένο πάρκο, τη στιγμή που η απόφαση για χωροθέτηση χώρου στάθμευσης στο συγκεκριμένο σημείο αντίκειται στις κατευθύνσεις του ρυμοτομικού σχεδίου της Αθήνας και του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδιασμού;
-Γιατί η παλιά μελέτη είχε απορριφθεί από τη δευτεροβάθμια ΕΠΑΕ και αντί για νέα μελέτη -την οποία έωλα ο Δήμος ισχυρίζεται ότι συνέταξε- απλά συντάχθηκε η τροποίησή της;
Μήπως παίζει κάποιο ρόλο το ότι μ'αυτό τον τρόπο δεν προκύπτει πρόσκληση εκ νέου στους ενδιαφερόμενους να υποβάλλουν αντιρρήσεις και ενστάσεις;
-Γιατί η χωρητικότητα του νέου γκαράζ μειώθηκε από 250 θέσεις στάθμευσης αρχικά στις 184 θέσεις;
Μήπως παίζει κάποιο ρόλο το ότι για γκαράζ άνω των 200 θέσεων, απαιτείται μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων;
-Μήπως η παράκαμψη των ενοχλητικών υποχρεώσεων και μελετών που απαιτούνται, και πρόκειται να νομιμοποιηθεί (είτε με ΜΑΤ είτε με χτίσιμο), ανοίγει και το δρόμο για περαιτέρω αυθαιρεσίες π.χ. υπέργειες χρήσεις του χώρου ή αύξηση των θέσεων στάθμευσης;
-Ποιες ζωτικές ανάγκες πρόκειται να καλύψει ένα ιδιωτικό -στην ουσία- γκαράζ, τη στιγμή που τα 6 πάρκινγκ της περιοχής δεν είναι ποτέ φουλ;
-Γιατί πέρα από την παραχώρηση της έκτασης των 2 στρεμμάτων από το Δήμο στην εταιρεία, η υπουργική απόφαση προβλέπει έξτρα επιδότηση της επένδυσης κατά 40%, κάτι που είναι παράνομο;
-Τι άλλο πρέπει να κάνουν οι κάτοικοι της Κυψέλης για να αποδείξουν ότι είναι κάτοικοι της Κυψέλης;
-Γιατί, όμως, πρέπει να μένει κάποιος μόνιμα στην Κυψέλη, για να του αναγνωριστεί το δικαίωμα να διαμαρτύρεται και να παρεμποδίζει τις πλέον παράνομες διαδικασίες, αλλά και την -παράνομη ή νόμιμη- συνεχόμενη ασχήμια της πόλης;
-Γιατί ο κύριος Δήμαρχος δεν δίνει βήμα στο δημοτικό ραδιοσταθμό να μιλήσουν τέλοσπάντων οι πολίτες -ας πούμε της Κυψέλης- και αντ'αυτού επικαλείται κάθε τόσο τα εκατομμύρια Αθηναίων που τον ψήφισαν (δηλαδή τους εξής χιλιάδες), τους οποίους μπορεί -ως ισχυρίζεται- να κατεβάσει στο δρόμο αν χρειαστεί;
-Τι είδους νεο-τσαμπουκάς είναι αυτός σε επίπεδο δημοτικής πολιτείας;

Εν καιρώ, εν καιρώ. Μέχρι, λοιπόν, να απαντήσει και σ'αυτές τις απορίες ο κύριος Δήμαρχος, διαβάζω τα όμορφα που μπορεί και δημοσιεύει στο βήμα που του δίνει (και) η FAQ και μου έρχονται στο μυαλό συνειρμοί πρόκες:
'Πρώτον, το έργο θα γίνει'. Ναι, πάρτε το χαμπάρι και κόψτε το λαιμό σας. Εγώ αποφασίζω.
'Διότι στις δημοκρατίες κυβερνούν οι νόμοι, οι θεσμοί και οι πλειοψηφίες και όχι κάποιοι περιφερόμενοι θίασοι'. Πράγματι, στις δημοκρατίες κυβερνούν οι νόμοι. Εδώ κυβερνά η παρανομία.
Στο παραλήρημά του, βέβαια, ξεχνάει πως δεν είναι οι "μειοψηφίες" που εμποδίζουν τις παρανομίες του, αλλά τα θεσμικά όργανα στα οποία προσφεύγουν οι μειοψηφίες και εκείνα κρίνουν -και όχι οι μειοψηφίες. Εκτός αν κηρυχθούν παράνομα με διάταγμα το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Δασαρχείο Αττικής και οριστούν πλέον ως "μειοψηφίες".
'Όι κάτοικοι της Κυψέλης -όπου κατά τύχη εκεί τα ποσοστά που πήρε ο συνδυασμός μου είναι πάνω από 50%- ενέκριναν αυτό το πρόγραμμα'. Μάθημα δημοκρατικής ευαισθησίας: αν δεχτούμε ότι σύσσωμο το 50+ που τον ψήφισε στην Κυψέλη εγκρίνει τις αυθαιρεσίες του, τότε το υπόλοιπο 50- ας φάει σκατά και ας πάρει απόφαση ότι η δημοκρατία δεν είναι ο σεβασμός της μειοψηφίας, αλλά ο φασισμός των λίγο παραπάνω απ'των μισούς.
'Που είδατε κατοίκους της Κυψέλης να διαμαρτύρονται;'. Στα Indymedia κύριε Δήμαρχε. Στο tvxs.gr. Και σε άλλα site. Στην τηλεόραση όχι, είναι η αλήθεια, γιατί κάτι μαγειρέψατε πάλι μπαγάσηδες και δεν είδαμε τίποτε.
Όύτε εμείς καλέσαμε τα ΜΑΤ και κατά την άποψή μου, ορθώς απέκλεισαν το χώρο. Δηλαδή θα αφήναμε πάλι τους Εξαρχειώτες [...] να κάψουν την περιοχή;'. Αποφάσισε όμως Δήμαρχε: τα κάλεσες ή δεν τα κάλεσες τα ΜΑΤ;
'Είναι πλέον βέβαιο ότι το μέτρο σε αυτή την πόλη έχει χαθεί και μάλιστα από αυτούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντά της'. Στα λόγια μου έρχεσαι κυρ Νικήτα.

Πόσες και πόσες ιστορίες, πόσες και πόσες απορίες, που έλεγε και ο Μπρεχτ...

united israel of america

2009-01-26T13:45:00.000-08:00

Αν οι λέξεις είναι πρόκες, πείτε μου αυτές εδώ τι είναι...

λέξεις παπάρια νο.2

2009-01-22T18:19:00.000-08:00

Στην Ολλανδία, χώρα του υπαρκτού καπιταλισμού, ένας ακροδεξιός βουλευτής καταφέρεται με σχόλια εναντίον του Ισλάμ και παραπέμπεται σε δίκη από ολλανδικό δικαστήριο.

Στην Ελλάδα, χώρα του υπαρκτού σουρρεαλισμού (κοινώς αναρχοσοσιαλισμού), ένας ακροδεξιός βουλευτής καταφέρεται με υποτιμητικό τρόπο, σε συζήτηση στο κοινοβούλιο, εναντίον της Δημοκρατίας (της ίδιας χώρας) και των θεσμικών οργάνων της και το θέμα απλώς παραπέμπεται στα κανάλια, ίσως και όχι. Ίσως και μόνο στις εφημερίδες. Δηλαδή στην Αυγή.

τα αδέσποτα

2009-01-20T02:35:00.000-08:00

τους ανισόρροπους ανθρώπους και τ'αδέσποτα
που μας χαλάνε τη βιτρίνα και την τάξη
αυτούς που στην παρέα δεν θα πουν ανέκδοτα
και που θα μένουν μια ζωή στην ίδια τάξη

αυτούς που μάθαμε να τους περιφρονάμε
να προσπερνάμε δίχως να τους χαιρετάμε
γιατί δεν έχουνε πτυχίο και γραφείο
να δεξιώνονται και να χασκογελάνε

δεν τους θέλει κανένας κι είναι κρίμα γιατί
ό,τι έμεινε ατόφιο είναι εκείνοι οι ανισόρροποι
οι αδέσποτοι τρελοί

αυτούς που δεν θα σπρώξουνε στη στάση τη γριά
και λένε χίλια ευχαριστώ στο σερβιτόρο
που δεν ανοίγουνε σαμπάνιες και δεν στέλνουνε φιλιά
στης ξεφτίλας το νονό τον εωσφόρο

τους ανισόρροπους ανθρώπους και τ'αδέσποτα
που μας χαλάνε τη βιτρίνα και την τάξη
αυτούς που στην παρέα δεν θα πουν ανέκδοτα
γιατί βλέπουνε πως τίποτα δεν πάει εντάξει

[Ελένη Βιτάλη, Τα αδέσποτα]

(σιωπή)

2009-01-15T10:56:00.000-08:00

Δεν υπάρχουν πια λέξεις. Μόνο πρόκες. Ο τύπος των ήλων. Οι πραγματικοί εσταυρωμένοι.
Και εικόνες πρόκες. Οι ήλοι του Τύπου.
Εικόνες που σε σταυρώνουν κι εσένα. Που, μακάρι, να τις πάρει ο άνεμος.
Να μη με στοιχειώνουν άλλο.
Μια ντροπή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.

rise above

2009-01-15T04:13:00.000-08:00

[...]
Laugh at us behind our backs
I find satisfaction in what they lack
We are tired of your abuse
Try to stop us, it's no use
We are born with a chance
I am gonna have my chance
Rise above
We're gonna rise above...

[Black Flag, Rise Above]

from the morning

2009-01-15T04:07:00.001-08:00

A day once dawned and it was beautiful
A day once dawned from the ground
Then the night she fell and the air was beautiful
The night she fell all around

So look see the days
The endless colored ways
And go play the game that you learnt
From the morning

And now we rise
And we are eveywhere
And now we rise from the ground
And see she flies
And she is everywhere
And see she flies all around

So look see the sights
The endless summer nights
And go play that game that you learnt
From the morning

[Nick Drake, From The Morning]

δίκοπη ζωή

2009-01-12T15:20:00.000-08:00

Απ'το κακό και τ'άδικο διωγμένο
κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή
σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο
να σ'έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο
κι ο πάνω κόσμος να'ναι οι τροχοί
που σ'έχουν στα στενά κυνηγημένο

Και πήρες του καιρού τ'αλφαβητάρι
και της αγάπης λόγια φυλαχτό
για να'βρει πάλι ρίζα το χορτάρι
και πήρες την ελπίδα και τη χάρη
ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό
με την ελπίδα μόνο και τη χάρη

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου
και την παλιά τη γνώμη καθενός
Όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου
να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου
και να'σαι το πουλί κι ο κυνηγός
στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου

Κρυφά και φανερά σ'ακολουθούνε
οι συμμορίες κι οι βασανιστές
και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρούνε
μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε
γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές
το χώμα που πατούν να προσκυνούνε

[Μάνος Ελευθερίου, Δίκοπη ζωή]

the howling song

2009-01-12T11:14:00.000-08:00

Howl
It's hard
And that's why I howl
It's the only thing that's left

And that's why I howl
It's the only thing that's left...

[Matt Elliott, The Howling Song]

our weight in oil

2009-01-12T10:54:00.000-08:00

And the world was lost some years ago
When the tyrants upped and seized control
And we lost our lives to worthless oil
And we're worth less than our weight in oil
But the stockholders all had their pay
But it's we who clean their mess anyway
And that revolution never came
And we'll never see that chance again
And hurt is all we know
Hate is all we know
The dirt is all we know...

[Matt Elliott, Our Weight In Oil]

του νόμου και της τάξης

2009-01-10T02:32:00.000-08:00

'Δεν σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
Χωρίς καμιά ουσία εσύ θα τα τινάξεις

Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
Δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις...'

[Νικόλας Άσιμος, 'Εγώ με τις ιδέες μου΄]

λέξεις παπάρια

2009-01-09T02:10:00.000-08:00

Ο Απόστολος Χρ. Βαβύλης γεννήθηκε στο Βόλο. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και το Παρίσι. Έχει ταξιδέψει πολύ, μελετώντας ανθρώπους, πολιτισμούς, συνήθειες, θρησκείες. Έχει ασχοληθεί και ασχολείται ιδιαίτερα με ζητήματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή, σε κοινωνιολογικό, πολιτικό, γεωστρατηγικό και θρησκευτικό επίπεδο. Μελετά, χωρίς προκαταλήψεις, τις θρησκευτικές δοξασίες πολλών λαών. Το Αζαζέλ είναι το πρώτο του βιβλίο, καρπός συσσωρευμένης εμπειρίας, έμπνευσης και μελέτης είκοσι χρόνων.

Το παραπάνω κείμενο είναι το βιογραφικό του Απόστολου Βαβύλη, όπως είναι αυτούσιο τυπωμένο εν έτει 2008 και συνοδεύει το συγγραφικό πόνημά του με τίτλο 'Via Crucis: Αζαζέλ'. Οι εκδόσεις Λιβάνη προσφέρθηκαν -σίγουρα όχι αφιλοκερδώς- να αγκαλιάσουν το νέο συγγραφικό ταλέντο της χώρας, το οποίο μπορεί πλέον να περιδιαβαίνει τους χώρους πολιτισμού πίνοντας καφέ και τυρβάζοντας περί των πάντων, αντί φυσικά να πληρώνει για τα κρίματά του τα οποία ουκ έστιν μικρά. Προφανώς, λόγω περιορισμένου χώρου, ο υπεύθυνος της έκδοσης, έκανε τις απαραίτητες περικοπές στο βιογραφικό σημείωμα, προκειμένου να προκύψει ένα συμπυκνωμένο κείμενο που να μην κουράζει και τον αναγνώστη. Με τη μέθοδο 'για την αποκατάσταση της αλήθειας' που χρησιμοποιούσε ο Μπρεχτ, θα προσπαθήσω να ανασκευάσω και να παραθέσω το πλήρες βιογραφικό του συγγραφέα, προς χάριν της ενημέρωσης του αναγνωστικού κοινού:

Ο Απόστολος Χρ. Βαβύλης γεννήθηκε στο Βόλο. Ή τουλάχιστον αυτό θέλει να γνωρίζουμε, καθ'ότι ελάχιστες πληροφορίες που αφορούν το βίο του, είμαστε σε θέση να διασταυρώσουμε. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και το Παρίσι. Πιθανώς και κάπου αλλού, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν χρειάζεται να ξέρουμε και πολλά σχετικά με το αντικείμενο των σπουδών του. Έχει ταξιδέψει πολύ, μελετώντας ανθρώπους, πολιτισμούς, συνήθειες, θρησκείες. Ως τουριστικά σουβενίρ από τα πλούσια ταξίδια του κουβαλάει κυρίως καταδικαστικές αποφάσεις για διακίνηση ναρκωτικών, πλαστογραφία, απάτη, κατασκοπεία και άλλα αποδημητικά, not to mention τις καταδιώξεις και κατηγορίες λιγότερο ή περισσότερο έωλες κατά τας γραφάς-καθ'ότι είναι κι αυτός, όπως και οι δικαστές του, εμβληματικός θιασώτης του δόγματος 'ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό'. Μάλιστα, πάνω σε αυτό το δόγμα, έχει προσθέσει το προσωπικό του λιθαράκι προκαλώντας την υπέρβαση του 'ακόμα και το ανήθικο μπορεί να είναι νόμιμο' ή 'ακόμα και το παράνομο μπορεί να είναι ηθικό'. Έχει μελετήσει πολύ τους ανθρώπους, πράγματι, αλλά κυρίως έχουν μελετήσει τον ίδιο, φορείς και ομάδες όπως η Ιντερπόλ. Έχει ασχοληθεί και ασχολείται ιδιαίτερα με ζητήματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή, σε κοινωνιολογικό, πολιτικό, γεωστρατηγικό και θρησκευτικό επίπεδο. Ειδικότερα στο πολιτικό, αλλά και θρησκευτικό επίπεδο, έχει να επιδείξει και σημαντική δράση, με ιδιαίτερη έφεση στο να ανεβοκατεβάζει μητροπολίτες στα Ιεροσόλυμα. Μελετά, χωρίς προκαταλήψεις, τις θρησκευτικές δοξασίες πολλών λαών. Εκείνη, όμως, που του έδωσε ψωμί και τον στηρίζει σε κάθε του βήμα, είναι φυσικά η Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη, η οποία τον γαλούχησε και τον ενδυνάμωσε πνευματικά και σωματικά, γι αυτό και ο ίδιος ακόμα φέρει τα άμφια της Εκκλησίας Του, μιας μεγάλης Εκκλησίας που τους χωρά όλους, που τους συγχωρεί όλους και που έχοντας στο πλευρό της πολύτιμους αρωγούς την πολιτική ηγεσία και τον άφρονα λαό, μπορεί και χωρά ακόμα περισσότερους, ακόμα και απολωλούς, ακόμα και εγκληματίες, ακόμα και τους αμετανόητους, μη μετανοείτε χριστιανοί, ελάτε όπως είστε, σας πάω, θα τη βρούμε εδώ μέσα την άκρη, λίγα γραμμάρια κόκας παραπάνω παρακάτω, δεν θα τα χαλάσουμε τώρα, καλή καρδιά βρε αδερφέ, ο Θεός είναι μεγάλος, ο Θεός είναι παντού, ο Θεός είναι για όλους, όλοι μπορούν να γίνουν Θεοί. Το Αζαζέλ είναι το πρώτο του βιβλίο, καρπός συσσωρευμένης εμπειρίας, έμπνευσης και μελέτης είκοσι χρόνων και ένα ακόμα σημάδι που μας δείχνει με τον πιο αηδιαστικό τρόπο ότι όταν τα πράγματα χάνουν κάθε νόημα και σημασία, τότε και οι λέξεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά παπάρια καπαμά, νερό βρασμένο για σούπα χωρίς τη σούπα, σελίδες βιβλίου σε τυχαία σειρά, στα παπάρια μας πρέπει πλέον να γράφονται οι λέξεις, να τις παίρνει κι ο άνεμος, κι ο διάολος, κι όποιος άλλος θέλεις, αρκεί να μη σημαίνουν τίποτα, να μη δείχνουν τίποτα, να μην τιμωρούν, να μην εξηγούν, να μη συνδέουν, να μην αποκαλύπτουν, να μη μεταφέρουν.

Κι είχα ξαναγράψει για σένα μπαγάσα. Που περνάς καλά εκεί έξω...

εμβατήριο για τ'ανήσυχα παιδιά

2009-01-07T03:09:00.000-08:00

στη μνήμη της Μαρίας Δημητριάδη που το πρωτοτραγούδισε

Γιατί φόρεσα της λεηλασίας τη στολή;
Γιατί φόρεσα το πουκάμισο του εμπρηστή;
Όχι, δεν το έκανα από πείνα
Όχι, δεν το έκανα από μάνητα σφαγής
Μόνο και μόνο επειδή ήμουν δούλος
Και με διέταξαν
ξεκίνησα για να σκοτώσω και να κάψω
Και τώρα πρέπει να με κυνηγήσουνε
Και τώρα πρέπει να με σφάξουνε

Και θα κείτουμαι κάτω απ'τη γη που έχω ρημάξει
χαλαστής που κανείς δεν πονά για το χαμό του
Στεναγμός ανακούφισης θ'αναδεύει πάνω από τον τάφο μου

[Bertolt Brecht, Εμβατήριο για τ'ανήσυχα παιδιά]

λαϊκό μανιφέστο

2009-01-06T17:53:00.000-08:00

Ποιητές, βγείτε από τα ντουλάπια σας,
Ανοίχτε τα παράθυρα, ανοίχτε τις πόρτες σας,
Πολύ καιρό τρυπώσατε
μες στους κλειστούς σας κόσμους.
[...]
κατεβείτε απ'τους λοφίσκους και τα όρη σας,
βγείτε απ'τις ινδιάνικες σκηνές και τα παλάτια σας.
Τα δέντρα συνεχίζουν να πέφτουν
κι εμείς δε θα ξαναγυρίσουμε στα δάση.
Δεν είναι ώρα να κάθεστε
όταν ο άνθρωπος βάζει φωτιά στο ίδιο του το σπίτι
για να ψήσει το γουρούνι του.
Δεν είναι ώρα για ψαλμωδίες Χάρε Κρίσνα
ενώ η Ρώμη φλέγεται.
[...]
Δεν είναι ώρα τώρα να κρύβεται ο καλλιτέχνης
πάνω, πλάι, πίσω από τη σκηνή,
αδιάφορος, κόβοντας τα νύχια του,
διυλίζοντας τον εαυτό του πέρα απ'την ύπαρξη.
Δεν είναι ώρα τώρα για τα λογοτεχνικά παιχνιδάκια μας,
δεν είναι ώρα για τις παράνοιες και τις υποχονδρίες μας,
δεν είναι ώρα για φόβους και απροθυμία,
είναι μονάχα ώρα για έρωτα και φως.
[...]
Όλοι εσείς οι "Ποιητές των Πόλεων"
οι κρεμασμένοι στα μουσεία,
[...]
Όλοι εσείς οι εξημερωμένοι Έζρα Πάουντς,
Όλοι εσείς οι προχωρημένοι, έξαλλοι, ταραξίες ποιητές
Όλοι εσείς οι ζορισμένοι ποιητές του Συγκεκριμένου,
Όλοι εσείς οι ποιητές των επί εισιτηρίω καμπινέδων
που βαριαναστενάζετε με τα συνθήματα στους τοίχους
[...]
Όλοι εσείς οι Γκρουτσο-Μαρξιστές ποιητές
και Σύντροφοι της αργόσχολης τάξης
που όλη μέρα ρεμπελεύετε
συζητώντας για το προλεταριάτο της εργατικής τάξης,
Όλοι εσείς οι αναρχο-καθολικοί της ποίησης,
[...]
Όλοι εσείς οι προσκοπίνες της ποίησης,
Όλοι εσείς οι αδελφοί-Ζεν της ποίησης,
Όλοι εσείς οι αυτόχειρες εραστές της ποίησης,
Όλοι εσείς οι μαλλιαροί καθηγητές της ποίησης,
Όλοι εσείς οι κριτικοί της ποίησης
που πίνετε το αίμα του ποιητή,
Όλοι εσείς οι Χωροφύλακες της ποίησης -
Που είναι τ'άγρια παιδιά του Ουίτμαν,
που είναι οι μεγάλες φωνές που βροντοφώναζαν
με μιαν αίσθηση γλυκύτητας και μεγαλείου,
που είναι το νέο μεγάλο όραμα,
η μεγάλη κοσμοθεωρία,
το μεγαλόπνοο προφητικό τραγούδι
της απέραντης γης
και κάθε πράγματος που τραγουδάει πάνω της
κι η σχέση μας μαζί της; -
Ποιητές, κατεβείτε
ξανά στους δρόμους του κόσμου
Κι ανοίχτε τα μυαλά σας και τα μάτια σας
με την αρχέγονη απόλαυση του βλέμματος.
Καθαρίστε το λαιμό κι υψώστε τη φωνή σας
[...]
Σταματείστε να μουρμουρίζετε και φωνάξτε
για μια νέα ορθάνοιχτη ποίηση
[...]
με άλλα υποκειμενικά
ή ανατρεπτικά επίπεδα,
ένα διαπασών στο εσώτερον ους
που δονείται κάτω απ'την επιφάνεια.
Η ποίηση είναι το όχημα
για την μεταφορά του κοινού
σε μέρη ψηλότερα
που άλλοι τροχοί δεν φτάνουν.
Η ποίηση συνεχίζει να πέφτει από τους ουρανούς
μέσα στους ανοιχτούς ακόμα δρόμους μας.
Δεν έχουν, ακόμα, σηκώσει τα οδοφράγματα,
οι δρόμοι είναι ζωντανοί ακόμα, με πρόσωπα,
ωραίοι άντρες και γυναίκες ακόμα περπατάνε,
παντού χαριτωμένα πλάσματα ακόμα,
στα μάτια ολονών το μυστικό ολωνών
εκεί θαμμένο ακόμα,
του Ουίτμαν τ'άγρια παιδιά εκεί κοιμούνται ακόμα.
Ξυπνήστε, περπατείστε στον καθαρό αέρα.
[Lawrence Ferlinghetti, Λαϊκό Μανιφέστο, από τη συλλογή 'Τώρα ποιοι είμαστε;']

τα παιδιά κάτω στον κάμπο

2009-01-05T15:46:00.000-08:00

[...]
τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγάνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
από εχθρούς και από πιστούς

[...]
τα παιδιά δεν έχουν μνήμη
τους προγόνους τους πουλούν
και ό,τι αρπάξουν δεν θα μείνει
γιατί ευθύς μελαγχολούν

[...]
έλα κόρη της σελήνης
έλα και άναψε φωτιά
κοίτα τόσα παλικάρια
που κοιμούνται στη νυχτιά

[Μάνος Χατζιδάκις, Τα παιδιά κάτω στον κάμπο]

η πραγματικότητα

2009-01-05T10:37:00.000-08:00

[...]
φτωχά πλήθη
σημαδεμένων και διαφορετικών, γεννημένοι
από αθώα σπλάχνα, σε ανοίξεις
στείρες, σκουληκιών, ερπετών φριχτών,
χωρίς να το γνωρίζετε, καταδικασμένοι
να είστε φριχτά πράοι, παιδιάστικα βίαιοι, μισήστε!

καταστρέψτε τον κόσμο των ανθρώπων των καλογεννημένων!
Μόνο μια θάλασσα από αίμα μπορεί να σώσει τον κόσμο
από τα όνειρα των αστών τα προορισμένα

να τον κάνουν έναν κόσμο όλο και πιο εξωπραγματικό!
Μόνο μια επανάσταση, που μακελεύει
αυτούς τους νεκρούς, μπορεί να ξορκίσει το κακό!

[Pier Paolo Pasolini, La realta, από τη συλλογή ποιημάτων του 'Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου']

ποιήματα του κόσμου

2009-01-04T05:46:00.000-08:00

[...]
Στην πραγματικότητα απαντώ στην απάτη
με την πραότητα. Βλέπω με το μάτι
μιας εικόνας τους υπεύθυνους του λιντσαρίσματος.
Παρατηρώ τον εαυτό μου να σφάζεται, με το γαλήνιο
κουράγιο ενός επιστήμονα. Φαίνομαι
να νιώθω μίσος, ενώ γράφω
στίχους γεμάτους ακριβολόγα αγάπη.
Μελετώ την απιστία σαν ένα
μοιραίο φαινόμενο, λες και δεν είμαι θύμα της.
Νιώθω συμπόνια για τους νεαρούς φασίστες,
και στους γέρους, που τους θεωρώ σχήματα
του πιο τρομερού κακού, αντιστέκουμαι
μόνο με τη βία της λογικής.
Παθητικός σαν ένα πουλί που τα βλέπει
όλα πετώντας, και στο πέταγμά του
στον ουρανό έχει στην καρδιά του τη συνείδηση
που δε συγχωρεί.

[Pier Paolo Pasolini, Poesie Mondane, 21.6.62, από τη συλλογή ποιημάτων του 'Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου']

welcoming words

2009-01-04T05:05:00.000-08:00

I'm so tired of repeating myself
Beating myself up
Wanna take a trip and multiply
Least go under with a smile

Least go under with a smile...

[Jamie Lidell, Multiply]